شمارهٔ ۱۵۶
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به نقد حرص و طمع در انسان‌ها می‌پردازد و نشان می‌دهد که چطور این صفات می‌توانند به آسیب و زیان جانی منجر شوند. او با اشاره به اینکه انسان‌ها به دنبال نان و آب هستند، هشدار می‌دهد که حرص و ولع می‌تواند جان را تهدید کند. همچنین به داستان کودکانی که به شکار ماهی می‌پردازند و خطراتی که در پی آن وجود دارد اشاره می‌کند. در نهایت، او سوال می‌کند که چگونه انسان‌ها می‌توانند به حرص و طمع گرفتار شوند، حتی در شرایطی که منابع طبیعی مانند ماهی در آب نیز موجود است.
خاقانیا ز نان طلبی آب رخ مریزکان حرص کآب رخ برد آهنگ جان کند
هوش مصنوعی: ای خاقانی، از نان و خوراک طلب نکن که آب روی تو را خراب کند. چرا که حرص و طمع، جانت را به خطر میاندازد.
آدم ز حرص گندم نان ناشده چه دیدبا آدمی مطالبهٔ نان همان کند
هوش مصنوعی: انسان از حرص و طمع خود چه چیزی نصیبش میشود، وقتی که حتی انسان دیگری را برای به دست آوردن نان تحت فشار قرار می‌دهد.
بس مور کو به بردن نان ریزه‌ای ز راهپی سودهٔ سان شود و جان زیان کند
هوش مصنوعی: مور کوچک برای به دست آوردن تکه نانی از راه خود دور میشود و این کار برای او زیانآور است.
آن طفل بین که ماهیکان چون کند شکاربر سوزن خمیده چو یک پاره نان کند
هوش مصنوعی: به آن کودک نگاه کن که ماهیگیران چگونه در دام خود، ماهی کوچک را شکار میکنند و آن را به مانند تکهای نان بر چنگال سوزن میزنند.
از آدمی چه طرفه که ماهی در آب نیزجان را ز حرص در سر کار دهان کند
هوش مصنوعی: آدمی چه عجیبی است که حتی ماهی در آب هم از شدت حرص و طمع جان خود را به خطر میاندازد.