شمارهٔ ۱۸۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به وضعیت دردناک و ناامیدکننده خود اشاره می‌کند. او از بی‌توجهی دیگران به درد دلش شکایت دارد و می‌گوید که در میان مردم زمانه‌اش، هیچ نشانه‌ای از همدردی یا زیبایی نمی‌بیند و تنها نظاره‌گر رنج و سختی است. به عبارت دیگر، او احساس تنهایی و بی‌پناهی می‌کند و هیچ امیدی به بهبودی نمی‌بیند.
خاقانیا ز عارضهٔ درد دل منالکز ناله هیچ درد نشان بهی ندید
هوش مصنوعی: ای خاقانی، به خاطر درد دل من ناراحت نباش، زیرا از ناله و شکایت من هیچ نشانه‌ای از درد نخواهی دید.
بیمار روزگار هم از اهل روزگارروی بهی ندید که جز روبهی ندید
هوش مصنوعی: شخصی که دچار مشکلات و سختیهای زندگی است، در میان مردم زمانه‌اش کسی را ندیده که به او کمک کند یا دلسوزی کند، جز افرادی که تنها به ظاهر و خودخواهی فکر میکنند.