شمارهٔ ۲۱۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از خداوند می‌خواهد تا عذر او را بپذیرد و به اشتباهاتش توجه نکند. او تأکید می‌کند که نباید از فضل و نعمت‌های خود بگوید و همچنین از خطاهای دیگران چشم‌پوشی کند. شاعر می‌گوید که انسان‌های بزرگ و کریم هم به بخشش و هم به اشتباهات اهمیت نمی‌دهند و باید هر دو را فراموش کرد.
ای خداوند بنده خاقانیعذر خواه است عذر او بنیوش
هوش مصنوعی: ای خداوند، بنده خاقانی از تو عذر می‌خواهد، پس به سخنان او گوش بده.
آنچه خود می‌کنی ز فضل مگویو آنچه او می‌کند ز جرم بپوش
هوش مصنوعی: هرگز از خوبیهای خود سخن مگوی و اگر دیگران کار نادرستی انجام میدهند، آن را پنهان کن.
هر دو فرموش کن که مرد کریمهم عطا هم خطا کند فرموش
هوش مصنوعی: هر دو را فراموش کن؛ چون انسان باشخصیت هم محبت می‌کند و هم ممکن است اشتباهاتی داشته باشد. فراموششان کن.