شمارهٔ ۲۱۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به خداوند اشاره می‌کند که جهان را آفریده و قدرت الهی‌اش را در کلبه‌ای نمادین نمایان کرده است. او به این نکته می‌پردازد که در زندگی عاشقانه‌اش، هیچ کار مفیدی جز از بین بردن و تباهی خود ندیده است. یعنی عشق برای او به جای فایده، تنها آسیب و ویرانی به همراه داشته است.
به خدائی که کرد گردون راکلبهٔ قدرت الهی خویش
هوش مصنوعی: به خدایی که آسمان را مانند خانهای برای قدرت عظیم خود قرار داده است.
که ندیدم ز کارداری عشقهیچ سودی مگر تباهی خویش
هوش مصنوعی: من هیچ فایدهای از کار و عشق ندیدم جز ویرانی خودم.