شمارهٔ ۲۲۲
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و موارد مربوط به آن است. شاعر در آن به زیبایی معشوق و حال و هوای عاشقانه اشاره می‌کند. او به سراغ عشق می‌رود و از احساسات قوی خود صحبت می‌کند. شاعر به فضای بغداد و خاطراتی که با عشق دارد پرداخته و از مشکلات و تناقضات عشق می‌گوید. در نهایت، او به شگفتی‌های عشق و معشوق اشاره کرده و از احساسات درونی‌اش که در این مسیر باعث دردسر شده، می‌نویسد.
صِدتُ فی بغدادَ ظَبیاً قَد اُلِفصُدغُهُ جیمٌ و ذا قَدٍّ اَلِف
هوش مصنوعی: در بغداد، یک آهوی زیبا دیدم که گردن لطیف و قشنگی داشت و با زیبایی خاصی در آنجا زندگی میکرد.
سر بیندازم به دستار از پِیَشغاشیهٔ سوداش دارم بر کَتِف
هوش مصنوعی: من سرم را پایین میاندازم و به دستار نگاه میکنم، چون از او به دنبال خوشحالی و آرامش هستم که بر دوش میکشم.
هَل عَشَقتُم نار اصحابَ الهَویطارِقُ الدُّنیا و ذا لا یَأتَلِف
هوش مصنوعی: آیا شما به آتش عشق دوستان اهل محبت دل باختهاید که مانند شعلۀ دنیا هستند و هرگز با هم سازگار نیستند؟
من شدم عاشق بر آن خورشید رویکَابرُوان دارد هلال منخسف
هوش مصنوعی: من به عشق آن چهره زیبا افتادهام که همچون هلال ماه، درخشش خاصی دارد.
لاتَلومونی ولوموا نَفسَکُمإنَّمَا الْمَعشوقُ فینا مُختَلِف
هوش مصنوعی: به من خرده نگیرید، بلکه به خودتان نگاه کنید. عشق در وجود ما به شکلهای مختلفی است.
کعبهٔ خاقانی اکنون روی استکعبه را می زمزم و بت معتکف
هوش مصنوعی: کعبهٔ خاقانی اکنون از نور چهرهاش میدرخشد و در این مکان، زمزم و بت هم حاضرند.