شمارهٔ ۲۵۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از حال و روز ناخوش خود سخن می‌گوید. او یاد می‌کند که روزگاری دلی پر از احساسات و امید داشته، اما اکنون آن را از دست داده است. احساس غم و ناامیدی او به حدی است که خود را در میان دو طوفان احساسات غرق می‌بیند و این درد و رنج ناشی از فقدان دلش را توصیف می‌کند.
دلی داشتم وقتی، اکنون ندارمچه پرسی ز من حال دل چون ندارم
هوش مصنوعی: من روزگاری دل شاد و سرزندهای داشتم، اما حالا از آن خبری نیست. حالا چه فایدهای دارد از من حال دل را بپرسی وقتی که درونم احساس خالی بودن میکنم؟
غریق دو طوفانم از دیده تا لبز خونابِ این دل که‌اکنون ندارم
هوش مصنوعی: من در دو طوفان غرق شدم و از چشمانم تا لبانم از دل پر از خونابم، که اکنون دیگر آن را ندارم.