شمارهٔ ۲۵۴
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر ارادت عمیق شاعر به یک شخصیت بزرگ است. شاعر می‌گوید که حتی اگر خاک در سلطنت و قدرت باشد، او با زبانی زیبا و با ادبیات فاخر از آن شخصیت مدح می‌کند. با اشاره به شخصیت‌هایی چون اسکندر و قیصر، شاعر به قدر و مقام فرد مورد نظر اشاره می‌کند و بر ارزش‌هایش تأکید می‌کند. او به این نکته نیز می‌پردازد که قلبش به محبت آن شخصیت اختصاص یافته و در‌هایی که با مهر او گشوده می‌شود، نشان از ارادتش است. در انتها، شاعر به نوعی نسبت خویشاوندی و تعلق خاطر به شخصیت مورد نظر را بیان می‌کند و خود را در خدمت او می‌داند.
فلک خاک در میر است و من هماز آن مدحش به آب زر نویسم
هوش مصنوعی: آسمان در برابر پادشاهی او خاکی بیش نیست و من هم از عشق و ارادتش با بهترین واژهها مینویسم.
عمادالدوله اریاریط کو رانه به‌طریق اجل قیصر نویسم
بسا منت که اسکندر پذیرداگرنه قیصر اسکندر نویسم
هوش مصنوعی: بسیار از لطفها و بزرگیهایی که اسکندر میتواند بپذیرد، اگر نه دیگر این که من او را فرزند قیصر مینامم.
دلش مومی است ارچه نیست مؤمنبر آهن نام او حیدر نویسم
هوش مصنوعی: دل او مانند موم است، هر چند که به ظاهر مؤمن نیست، اما نام حیدر (علی) را بر روی آهن مینویسم.
چو کردم خانهٔ دل وقف مهرشخط مهر ابد بر در نویسم
هوش مصنوعی: وقتی که قلبم را وقف محبت او کردم، با قلمی از مهر جاودانه، بر در آن مینویسم.
چو نامم بر برادر خواندگی خواندخراج خویش بر قیصر نویسم
هوش مصنوعی: وقتی که نام من را برادرانه خواند، مالیات خود را بر قیصر مینویسم.