شمارهٔ ۲۶۰
هوش مصنوعی: در این متن شاعر به احساسات و تفکرات خود درباره نیک و بد می‌پردازد. او به عنوان یک خاقان، بر این باور است که نباید به بدی‌ها بیندیشد و به خوبی‌ها توجه کند. او از رنج‌هایش می‌گوید و اشاره می‌کند که درد و رنجش ناشی از وجود خود اوست. شاعر حس می‌کند که وجودش او را می‌آزارد و این رنج‌ها بخشی از زندگی‌اش هستند. همچنین، اشاره به هوا و زمین می‌کند و احساس می‌کند که مانند خاک در برابر عزیزان خوار و سبک است. در کل، متن بیانگر کشمکش داخلی شاعر و تلاش او برای درک رنج‌ها و خوب و بدهای زندگی است.
من که خاقانیم به هیچ بدیبد نخواهم که اوست یزدانم
هوش مصنوعی: من که حاکم و بزرگ هستم، هیچ کار زشتی را بر نمیتابم، زیرا او یزدان و خدایی به من نشان داده است.
پس به نیکان کجا بد اندیشمسر ز سنت چگونه گردانم
هوش مصنوعی: پس چگونه میتوانم درباره نیکان بد فکر کنم و از روی سنت، رفتارم را تغییر دهم؟
گر ضمیرم به هیچ کافر بدبد سگالید نامسلمانم
هوش مصنوعی: اگر در دل من حتی برای یک لحظه نیت بدی به کسی داشته باشد، پس باید خود را از مسلمانان بدانم.
عادت این داشتم به طفلی بازکه به‌رنجم ولی نرنجانم
هوش مصنوعی: من همیشه عادت داشتم که اگر کسی مرا آزار میدهد، خودم را نرانم، بلکه سعی کنم او را ناراحت نکنم.
خود برنجم گرم برنجانندکه ز رنج آفریده شد جانم
هوش مصنوعی: من از رنج خود به ستوه آمدهام و کسانی که مرا آزار میدهند، از رنجی که جانم را شکل داده است، بیخبرند.
کوه را که‌اصل او هم از سنگ استبشکند زخم سنگ، من آنم
هوش مصنوعی: کوه به خاطر این که از سنگ ساخته شده است، میتواند زخم سنگ را تحمل کند. من هم مانند کوه، در برابر درد و فشاری که بر من میآید، استقامت دارم.
همه رنج من از وجود من استلاجرم زین وجود نالانم
هوش مصنوعی: تمام درد و رنج من از بودن و وجود خودم ناشی میشود، به همین خاطر از وجود خودم ناخرسند و شکایتمندم.
من هم از باد سر به درد سرمابرم، از باد باشد افغانم
هوش مصنوعی: من نیز مانند ابر، از وزش باد رنج میبرم و از این شدت باد، صدای نالهای دارم.
همچو خاکم سزد که خوار کنندآن عزیزان که خاک ایشانم
هوش مصنوعی: من همچون خاک هستم و شایسته است که آن بزرگان مرا بیارزش شمارند، زیرا من خاک پای آنها هستم.