شمارهٔ ۲۷۰
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به تمایز میان خوب و بد و تأثیر آن بر روابط انسانی اشاره می‌کند. او می‌گوید که اگر کسی در مورد او بد بگوید، او تصمیم می‌گیرد که به بدی پاسخ ندهد و همیشه به نیکی سخن بگوید. شاعر به وفاداری خود به خوبی تأکید می‌کند و حتی اگر طرف مقابل بدی کند، او باز هم حسن برخورد خود را حفظ خواهد کرد. او به این باور است که نیکی و بدی ویژه‌ی شخصیت افراد است و در نهایت بر این مبنا می‌خواهد جوهر درونی خود را به نمایش بگذارد.
خواجه بر من درِ نیکی دربستچه کنم لب به بدی نگشایم
هوش مصنوعی: من در برابر مهربانی و لطف خواجه، هرگز به بدی و رفتار ناپسند زبان نمیگشایم.
نیک بد گفتن من پیشه گرفتتا به بد گفتن او پیش آیم
هوش مصنوعی: من تصمیم گرفتهام که در مورد او چیزهای بد بگویم تا بتوانم به او برسم و خودم را در برابرش قرار دهم.
حاش لله که به بد گفتن کسمن سگ‌جان لب پاک آلایم
هوش مصنوعی: من هرگز اجازه نخواهم داد که کسی به من یا به شخصیت من بد بگوید. من با وجود تمام خطاها و نواقص خود، پاک و بیآلایش هستم.
هرچه او بیشترم بنکوهدمن از آن بیشترش بستایم
هوش مصنوعی: هرچه او به من محبت بیشتری کند، من نیز بیشتر از او ستایش میکنم.
او بدی گوید و او را شایدمن نکو گویم و آن را شایم
هوش مصنوعی: او ممکن است بدی بگوید، اما من ممکن است او را به خوبی توصیف کنم و این کار برای من درست است.
او به من جوهر خود بنموده استمن بدو گوهر خود بنمایم
هوش مصنوعی: او ویژگیهای عالی و خاص خود را به من نشان داده است، من نیز باید ویژگیهای خاص خود را به او نشان دهم.