شمارهٔ ۲۹۵
هوش مصنوعی: این متن شعری از خاقانی است که در آن به هشدار دادن درباره فانی بودن انسان و وابستگی او به خاک می‌پردازد. شاعر به شخصی به نام پور ز خاقانی می‌گوید اگر به نصیحت‌ها توجه کند، دیگر زندگی‌اش به ماده گرایی وابسته نخواهد بود. او اشاره می‌کند که ما از خاک آمده‌ایم و روزی خاک به ما بازخواهد گشت و بنابراین باید از دنیای فانی و بی‌ثبات بترسیم. در نهایت، او به این نکته می‌پردازد که آنچه امروز به عنوان غذا و راحتی داریم، ممکن است به زودی ما را بازپس گیرد. به عبارتی، زندگی ما موقتی است و باید به این واقعیت توجه کنیم.
ای پور ز خاقانی اگر پند پذیریزین پس نشود عالم خاک آبخور تو
هوش مصنوعی: ای پسر خاقانی، اگر عبرت بگیری، از این به بعد دنیا دیگر جایی برای گذران عمر تو نخواهد بود.
خاک است تو را دایه از آن ترس که روزیخون تو خورد دایهٔ بیدادگر تو
هوش مصنوعی: تو از خاک هستی و به خاطر این واقعیت باید بترسی؛ زیرا روزی ممکن است که ظلم و ستمی بر تو روا داشته شود و تو را به نابودی بکشاند.
شیری که لبت خورد ز دایه چو شود خوندایه خورد آن خون ز لب شیر خور تو
هوش مصنوعی: اگر شیری که لبهای تو را مینوشد، روزی بخواهد خون دایهاش را بخورد، بدان که تو نیز آن خون را از لب شیر خواهی چشید. یعنی اگر دایهای که به تو شیر داده، آسیب ببیند، تو نیز در نهایت متوجه مضرات آن میشوی. این بیان میتواند به نحوی به ارتباطات انسانی و عواقب تصمیمات اشاره کند.
ناچار شود چهرهٔ تو پی سپر خاکگر چهرهٔ خاک است کنون پی سپر تو
هوش مصنوعی: اگر چهرهٔ تو به خاک بیفتد، ناچار باید از آن حفاظت کرد، چون اکنون چهرهٔ خاک همانند چهرهٔ توست.
امروز غذای تو دهند از جگر خاکفردا غذی خاک دهند از جگر تو
هوش مصنوعی: امروز برای تو غذایی تهیه میشود که از دل خاک بیرون آمده، اما فردا خودت میروی و به خاک بازمیگردی و همان خاک، غذایی برای تو آماده خواهد کرد.