شمارهٔ ۲۹۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به مقایسه دو موجود می‌پردازد: استر رومی و خر مصری. او به زیبایی و جذابیت استر رومی اشاره می‌کند و می‌گوید که اگرچه خر مصری نیز ارزشمند است، اما دل و صدای دلنشین آن استر را نمی‌توان با هیچ چیز دیگری مقایسه کرد. شاعر بر این باور است که استر رومی از خر مصری هم ارزشمندتر است و زیبایی و صفای دل او را نمی‌توان نادیده گرفت. به طور کلی، این شعر به موضوع ارزش درونی و زیبایی‌های روحی اشاره دارد.
خواجه بر استر رومی خر مصری می‌دیدگفتم از صد خر مصری است به آن دُلدُل تو
هوش مصنوعی: آقایی را روی استر رومی (مادیانی رومی) دیدم که خر مصری (مادیانی مصری) را میپاشید. به او گفتم که این خر از صد خر مصری بهتر است، چون دل تو در آن است.
تو به قیمت ز خر مصر نه‌ای کم به یقیننه ز بانگ خر مصری است کم آن غُلغُل تو
هوش مصنوعی: تو به اندازهای از صدای خر مصری کم ارزش نیستی، زیرا صدای تو به خاطر خودت و ویژگیهای خاصت ارزش دارد و کمتر از صدای آن خر نیست.
آن خر مصر عبائی است وَز اطلس جُل اوتو خر اطلسی و هست عبائی جُل تو
هوش مصنوعی: خر مصری که در اینجا به آن اشاره شده، مانند موجودی باارزش و زیباست که بر روی خود عبایی از پارچهای خوشرنگ و گرانبها دارد. و تو نیز به نوعی مانند این خر با ویژگیها و زیبایی‌های خاص خودت توصیف میشوی، اما با بافتی متفاوت. به عبارت دیگر، هردو دارای ظاهری زیبا هستند، اما در عین حال هرکدام ویژگیهای منحصر به فرد خود را دارند.