شمارهٔ ۳۰۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از مقام و جایگاه خود به عنوان خاقان صحبت می‌کند و بیان می‌کند که با وجود بدخواهی برخی، تصمیم دارد نیکی را در دل بپروراند. او اشاره می‌کند که هنگامی که از سخنان ناپسند و خام خود رنجیده می‌شود، به نیکوکاران پناه می‌برد و آنها را گواه خود قرار می‌دهد. در پایان، بر این نکته تأکید می‌کند که به جزای بدی دیگران فکر نمی‌کند و تنها از خدا می‌خواهد که او را از آسیب آنها حفظ کند.
من که خاقانیم این مایه صفا یافته‌امکه به دل در حق بدخواه شدم نیکی خواه
هوش مصنوعی: من که در مقام رهبری هستم، به دلیل خلوص نیت و دلی پاک، از کینه و دشمنی فاصله گرفتهام و به دنبال نیکی و خوبی برای others هستم.
چون شوم سوخته از خامی گفتار بدانبه نکوکار پناه آرم و او هست گواه
هوش مصنوعی: زمانی که از نادانی و اشتباهات خود آسیب دیدهام، به فردی نیکوکار پناه میبرم و او میتواند بر تمام گفتههای من گواهی دهد.
که نگویم که مکافات بدیشان بد کنلیک گویم که مرا از بدشان دار نگاه
هوش مصنوعی: من نمیخواهم دربارهی عذاب و عواقب بدی که به آنها میرسد صحبت کنم، اما میگویم که از آسیبها و ضررهایشان دورم نگهدار.