شمارهٔ ۳۱۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به ستایش بزرگواران و کریمان می‌پردازد و می‌گوید که چرا باید از آن‌ها تمجید نکند. او تأکید می‌کند که در آثارش هیچ هجویی (انتقاد) نسبت به دیگران وجود ندارد و همچنان که در باغ بهشت هیچ خار (نقص) پیدا نمی‌شود. این مضمون نشان‌دهنده‌ی سلیقه لطیف و نگاه مثبت شاعر به انسان‌های نیکوکار و دوری از قضاوت‌های منفی است.
مدح کریمان کنم، چرا نکنم لیکقدْح لئیمان مرا شعار نیابی
هوش مصنوعی: من به ستایش افراد باکرامتی میپردازم و دلیل خاصی برای این کار ندارم، اما هرگز نمیتوانی مرا به نکوهش افراد پست و بیاخلاق وا داری.
در همه دیوان من دو هجو نبینیدر همه گلزار خلد خار نیابی
هوش مصنوعی: در همه آثار من هیچ سخن ناپسندی پیدا نمیکنی و در باغ بهشت هم هیچ خاری نیست.