تناجی
خاقانی شروانی

شمارهٔ ۳۱۸

کوهکن در عشق شیرین غیرتی گر داشتینقش شیرین را به چشم دیگران نگذاشتی
بود بی‌غیرت که نقش یار را بر سنگ کندور به لوح سینه کندی صورتی پنداشتی