شمارهٔ ۳۲۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از بزرگانی مانند معزی و جاحظ یاد می‌کند و می‌گوید اگر آن‌ها به زمان او بودند، در نظم و نثر مانند او عمل می‌کردند. او به زیبایی‌هایی اشاره می‌کند که در شروان وجود دارد و تأکید می‌کند که با قدرت و پول نمی‌توان او را فریب داد، زیرا او برتری خود را در اختیار دارد. شاعر در نهایت به این نکته می‌پردازد که هنر و وزارت در زمان او ارزشمند هستند.
اگر معزی و جاحظ به روزگار منندیبه نظم و نثر همانا که پیشکار منندی
هوش مصنوعی: اگر معزی و جاحظ در زمان من وجود داشتند، به خاطر هنرشان در نظم و نثر، به طور قطع در خدمت من بودند.
ز بورشید و ز عبدک مثل زنند به شروانوگر به دور منندی دوات‌دار منندی
هوش مصنوعی: این بیت به نوعی به مقایسه و ارتباط بین دو حالت اشاره دارد. در اینجا به دو نوع رفتار یا ویژگی افراد اشاره میشود: یک دسته که شجاعت و وضوحی مشابه نور خورشید را دارند و دسته دیگر که در دوری و کمحوصلگی مانند کسانی هستند که از قلم و دوات به دور ماندهاند. به عبارتی، افراد باید به سمت روشنایی و شجاعت بروند تا از تاریکی و دوری فاصله بگیرند.
به زور و زر نفریبم چو زور و زرّ وزیرانکه فخر زور و زرستی گر اختیار منندی
هوش مصنوعی: من به کمک قدرت و ثروت فریب نمیخورم، چون وزیران که خود به فخر و ثروت میبالند. اگر تو هم اختیار و قدرت داشتی، اینطور نمیبود.
بر آسمان وزارت گر انجم هنرستیوزارت و هنر امروز در شمار منندی
هوش مصنوعی: اگر در آسمان وزارت، ستارهها هنر باشند، امروز وزارت و هنر در میان من شمارش میشوند.