شمارهٔ ۳۴۲
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به احساس تنهایی و عدم ارتباط با دیگران اشاره می‌کند. او به نوعی شک و ناامیدی نسبت به این واقعیت دارد که کوه‌ها می‌توانند به هم برسند، اما او که انسانی است، نتوانسته به دیگر انسان‌ها نزدیک شود. این تضاد بین طبیعی بودن ارتباطات در درون طبیعت و کمبود ارتباط در میان انسان‌ها، حس غم و تنهایی را در او به وجود آورده است.
باور نکردمی که رسد کوه سوی کوهمردم رسد به مردم، باور بکردمی
هوش مصنوعی: باور نداشتم که کوه به کوه برسد و مردم نیز به یکدیگر نزدیک شوند، اما حالا به این موضوع ایمان آوردهام.
کوهی بُد این تنم که بدو کوه غم رسیدمن مردمم چرا نرسیدم به مردمی؟
هوش مصنوعی: بدن من همچون کوهی است که بر آن بار غم سنگینی می‌کند. من به نوعی مردهام، پس چرا نتوانستم به حالت انسانی و زندگی واقعی برسم؟