شمارهٔ ۳۴۱
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت‌ها به نقد رفتارهای اجتماعی و انسانی می‌پردازد. او از خاقانی می‌پرسد که چرا باید آدمی خود را در جمع عمومی و به‌گونه‌ای کودکانه پایین آورد و به ضعف‌ها و حقارت‌ها تن دهد. او به اهمیت شناخت درگاه حق و دوری از دنیا و مادیات اشاره می‌کند و بر این باور است که یاری و دوستی‌های واقعی در این جهان نایاب هستند و بسیاری از آنها به زیان فردی تمام می‌شوند. در نهایت، شاعری تذکر می‌دهد که هر دو مفهوم انسانیت و مردمی در خطر وجود دارند و به درک درست از روابط انسانی نیاز است.
خاقانیا! مسیح دما! زین خراس دهرنانت جوین چراست سخن‌هات گندمی
هوش مصنوعی: ای خاقانی! در مورد مسیح دما سخن میگویی، پس چرا از خراسان، در این گویش به نام تو سخن میگویند که واژههایت نظیر گندم هستند.
مردی، چرا شوی به در عامه طفل‌وارشیری، چرا کنی ز سر لابه سگ دمی
هوش مصنوعی: مرد، چرا خود را در نظر مردم پایین بیاوری؟ چرا مانند بچهها بیدلی و بیخودی رفتار میکنی، و مانند سگی که به دنبال یک لکان است، بیهدف و بیمشغله به اینجا و آنجا میروی؟
درگاه حق شناس که دنیا ز پس دودبشنو ندای حق سوی دنیا که اخدمی
هوش مصنوعی: درگاه پروردگار را بشناس و از زندگی دنیایی که با مشکلات و تیرهبختیها همراه است، ندا و پیام حق را بشنو و به آن در طول زندگیات عمل کن.
مردم مجوی و یار مخواه از جهان که هستیاری و مردمی همه ماری و کژدمی
هوش مصنوعی: به دنبال مردم و دوست نگرد، زیرا در این دنیا کسی وجود ندارد که واقعی و صادق باشد. هر کسی که به نظر میرسد دوست است، ممکن است خیانتکار و زیانآور باشد.
چون هر دو میم مردمه در خط کاتبانکو راست هر دو مردمک چشم مردمی
هوش مصنوعی: در اینجا بیان شده است که هر دو میم شبیه به هم هستند، همانند شخصیتهایی که در نوشتهها و اسناد مهم ظاهر می‌شوند. در واقع هر دو بازتاب افرادی هستند که در جامعه حضور دارند و برای یکدیگر قابل شناساییاند.