بخش ۲۳ - فصل (خیر تمامترین علم است و شر تمامترین جهل)
هوش مصنوعی: متن بیان میکند که هر چیزی که انسان آن را خیر بداند، ممکن است در یکی از سه حالت باشد: یا در آن لحظه خوشایند است، یا در آینده سودمند خواهد بود، یا خود به ذات نیکو است. در مقابل، چیزهایی که شر محسوب میشوند، یا در حال حاضر ناخوشایند هستند، یا در آینده زیانبار خواهند بود، یا ذاتاً زشت هستند. در این راستا، بهترین خیر، علم و حکمت است که تمامی ویژگیهای خوب را دارد. از سوی دیگر، شر به دلیل جهل به وجود میآید که هم ناخوشایند و هم زشت است. جهل در ظاهر ممکن است خود را نشان ندهد، اما در باطن آسیب میزند. همچنین، برخی از کارها ممکن است نافع باشند اما ناخوشایند به نظر آیند، مانند بریدن انگشت برای حفظ سلامتی دست. در نهایت، تصمیماتی وجود دارند که از یک سو سودمند و از سوی دیگر زیانبار هستند، مانند انداختن پول در دریا برای نجات از غرق شدن.
هوش مصنوعی: هر چیزی که مردم آن را خوب میدانند، از سه حالت خارج نیست: یا در حال حاضر خوشایند است، یا در آینده سودمند خواهد بود، یا به ذات خود خوب است. و هر چیزی که مردم آن را بد میدانند، یا در حال حاضر ناخوشایند است، یا در آینده ضرر خواهد داشت، یا به ذات خود زشت است. بنابراین، بهترین چیز آن است که همه این ویژگیها را داشته باشد؛ یعنی هم خوشایند، هم نیکو و هم سودمند باشد و آن چیزی نیست جز دانش و حکمت.
هوش مصنوعی: جهل، بدترین نوع نادانی است که هم ناخوشایند و هم زشت و هم ریاکارانه به نظر میرسد. باید دانست که هیچ چیز از علم خوشایندتر نیست، به شرطی که قلب انسان بیمار نباشد. جهل باعث درد میشود و کسی که نمیداند و میخواهد بداند، باید دردی که به خاطر نادانیاش دارد را تحمل کند. هرچند جهل ظاهرا زشت به نظر نمیرسد، ولی درون دل انسان را خراب میکند و شکل واقعی دل را دگرگون میسازد. این نوع زشتسویی، از زشتی ظاهری هم بدتر است.
هوش مصنوعی: چیزهایی وجود دارند که مفید هستند اما به دلایلی ناخوشایند به نظر میرسند، مانند بریدن انگشت به خاطر جلوگیری از آسیب بیشتر به دست. همچنین، مواردی وجود دارند که هم سود و هم زیان دارند، مانند فردی که برای نجات خود، مالش را به دریا میاندازد ولی میداند که این کار ممکن است باعث غرق شدن کشتی شود.
