شمارهٔ ۴۳ - حسب حال

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر احساسات عمیق و دردهای درونی خود را بیان می‌کند. او از عدم و نیستی رنج می‌برد و زندگی‌اش را پر از عذاب و رنج می‌بیند. دل او مانند صاعقه، پر از شعله و آتش است و از چشمانش اشک می‌ریزد، حالتی که به طوفان تش比ح شده است. تن او خمیده و در عذاب است و از زخم‌ها و دردهای زندگی زجری می‌کشد. شاعر می‌گوید که درد و رنج او ناشی از بخت بدش است، و نه به خاطر کارهای خود. او زندگی را مانند ستمی از روزگار می‌بیند که هیچ چاره‌ای برای آن نیست. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که در دلش اندوهی عمیق وجود دارد و با وجود مشکلات، به هنر و نظم كلام خود عشق می‌ورزد. او از تجربیاتش می‌گوید و بر این باور است که در هر شرایطی باید به خوش‌فکری و درست‌نگری پایبند بود، زیرا این‌ها راه‌گشای مشکلات زندگی‌اند.