شمارهٔ ۸۳ - دریغ بر جوانی - مسعود سعد سلمان

دریغا جوانی و آن روزگارکه از رنج پیری تن آگه نبود

نشاط من از عیش کمتر نشدامید من از عمر کوته نبود

ز سستی مرا آن پدید آمده ستدرین مه که هرگز در آن مه نبود

سبک خشک شد چشمه بخت منمگر آب آن چشمه را ره نبود

در آن جا هم افکند گردون دونکه از ژرفی آن چاه را ته نبود

بهشتم همی عرضه کرد و مراحقیقت که دوزخ جز آن چه نبود

بسا شب که در حبس بر من گذشتکه بینای آن شب جز اکمه نبود

سیاهی سیاه و درازی درازکه آن را امید سحرگه نبود

یکی بودم و داند ایزد همیکه بر من موکل کم ازده نبود

به گوش اندرم جز کس و بس نشدبه لفظ اندرم جز اه و وه نبود

بدم ناامید و زبان مراهمه گفته جز حسبی الله نبود

به شاه ار مرا دشمن اندر سپردنکو دید خود را و ابله نبود

که او آب و باد مرا در جهانهمه ساله جز خاک و جز که نبود

موجه شمرد او حدیث مرابه ایزد که هرگز موجه نبود

چو شطرنج بازان دغایی بکردمرا گفت هین شه کن و شه نبود

گرین قصه او ساخت معلوم شدکه جز قصه شیر و روبه نبود

اگر من منزه نبودم ز عیبکس از عیب هرگز منزه نبود

گرم نعمتی بود کاکنون نماندکنون دانشی هست کانگه نبود

چو من دستگه داشتم هیچ وقتزبان مرا عادت نه نبود

به هر گفته از پر هنر عاقلانجوابم جز احسنت و جز خه نبود

تنم شد مرفه ز رنج عملکه آنگه ز دشمن مرفه نبود

درین مدت آسایشی یافتمکه گه بودم آسایش و گه نبود

جدا گشتم از درگه پادشاهبدان درگهم بیش ازین ره نبود

گرفتم کنون درگه ایزدیکزین به مرا هیچ درگه نبود