شمارهٔ ۱۸۹ - تفاخر و شکوی
هوش مصنوعی: این شعر به تفکر شاعر درباره زندگی و احساساتش می‌پردازد. شاعر از ترس از فنا و نابودی سخن می‌گوید و به ناتوانی خود در برداشت دانه از درخت زندگی اشاره می‌کند. او احساس می‌کند که زندگی‌اش مانند سایه‌ای بر آفتاب گذران می‌کند و در تلاش برای تحمل سختی‌ها و آرزوهای خود است. در کنار تنهایی و انزوا، او گاهی در جمع‌ها نیز احساس گم‌شدگی می‌کند و دلش مانند آتشکده‌ای در تب و تاب است. با وجود همه‌ی این دردها، او به خود اعتماد دارد و نیازی به منت‌گذاری از دیگران نمی‌بیند. شاعر با تأکید بر جایگاه خود به عنوان بندۀ خدای بزرگ، نشان می‌دهد که از قدرت دنیوی دیگران ترسی ندارد و درونش را روشن و قوی احساس می‌کند.
تخم گشت ای عجب مگر سخنمکه پراکنده بر زمین فکنم
هوش مصنوعی: عجب اینکه من چگونه میتوانم سخنانم را بیپروایی بر زمین پخش کنم.
او بروید همی و شاخ زندمن ازو دانه ای همی نچنم
هوش مصنوعی: او به رشد و نمو ادامه می‌دهد و branch میزند، ولی من از او هیچ دانهای نمیچینم.
از فنای سخن همی ترسمکه بغایت همی رسد سخنم
هوش مصنوعی: من از پایان کلامم میترسم، چرا که احساس میکنم سخن من به شدت نزدیک به آن لحظه است.
آفتابست همتم گر چندعرضی گشت همچو سایه تنم
هوش مصنوعی: عزم و ارادهام مانند خورشید است، هرچند که در واقعیت بهاندازه یک سایهی کوچک هستم.
بار گشته ست پوست بر تن منچون توانم کشید پیرهنم
هوش مصنوعی: پوست من پس از کشیدن بار بسیار، به حالتی سخت و چروک درآمده است، حالا چگونه میتوانم لباس بپوشم؟
روزگارم نشاند بر آتشصبر تا کی کنم نه برهمنم
هوش مصنوعی: زندگی من را در آتش صبر قرار داده، نمیدانم تا چه زمانی باید تحمل کنم.
هر زمانی به دست صبر همیکردن آرزو فرو شکنم
هوش مصنوعی: در هر زمانی با کمک صبر، آرزوهایم را به شکلی شکستنی رقم میزنم.
گاه در انجمن چنان باشمکه فرامش شود ز خویشتنم
هوش مصنوعی: گاهی در جمعی قرار میگیرم که به قدری غرق در آن فضا میشوم که از خودم و هویتم کاملاً فراموش میکنم.
گه تنها ز خود شوم طیرهگویی اندر میان انجمنم
هوش مصنوعی: گاه پیش میآید که از خودم فاصله میگیرم و در جمع دیگران، احساس تردید و ناآرامی میکنم.
همه آتشکده شدست دلممن از آن بیم دم همی نزنم
هوش مصنوعی: دل من مانند یک آتشکده شده است و از ترس اینکه کلامی بگویم، سکوت کردهام.
که ز تف دل اژدها کردارپر ز آتش همی شود دهنم
هوش مصنوعی: از شدت احساسات درونم، مانند اژدهایی که در دلش آتش دارد، دهانم به آتش میافتد.
سر به پیش خسان فرو نارمکه من از کبر سرو بر چمنم
هوش مصنوعی: نمیخواهم سرم را به خاطر خسیسان پایین بیاورم، چون من از افتخار و بزرگی برخوردارم و مانند سرو بر چمن ایستادهام.
منت هیچ کس نخواهم از آنکبنده کردگار ذوالمننم
هوش مصنوعی: من هیچگاه از کسی طلب کمک و منت نخواهم کرد، زیرا من بنده خدا هستم که دارای تمامی نعمتهاست.
گر ز خورشید روشنی خواهددیدگان را ز بیخ و بن بکنم
هوش مصنوعی: اگر بخواهد چشمانم روشنی خورشید را ببیند، آن را از ریشه و اساس جدا میکنم.
ای که بدخواه روزگار منیشادمانی بدانچه ممتحنم
هوش مصنوعی: ای کسی که نسبت به من و روزگارم بدخواهی، خوشحالی خود را به امتحان و آزمایش من نسبت بده.
تو اگر چه توانگری نه توییمن اگر چند مفلسم نه منم
هوش مصنوعی: اگرچه تو ثروتمند و بینیازی، اما من هم باوجود اینکه فقیر هستم، نمیتوانم خودم را به تو شبیه کنم.