شمارهٔ ۱۹۰ - مدح یکی از خواجگان عصر
هوش مصنوعی: در این شعر، مسعود سعد سلمان، شاعر ایرانی، به بیان ارادت و عشق خود به معشوقش می‌پردازد. او خود را در برابر بخشش و جود معشوقش به‌عنوان یک مهمان عزیز معرفی می‌کند و از نعمت‌های او شکرگزاری می‌کند. شاعری او در مدح و ثنای معشوق به بالاترین درجات می‌رسد و خود را به عنوان یک بنده وفادار معرفی می‌کند. نگرانی‌هایش را از دوری معشوق بیان می‌کند و دعا می‌کند تا لطف و کرمش شامل حال او شود. او به بلاغت و فصاحت خود در بیان احساساتش اشاره می‌کند و بر این نکته تأکید دارد که با وجود مشکلات و سختی‌ها، همواره به عشق معشوق پناه می‌برد. در نهایت، از معشوق می‌خواهد که او را در دعایش فراموش نکند و به او لطف کند.
من که مسعود سعد سلمانمدر کف جود تو گروگانم
هوش مصنوعی: من که مسعود سعد سلمان هستم، در دستان generosity و مهربانی تو، مانند گروگان هستم.
میزبانیست تازه روی سخاتمن بر او عزیز مهمانم
هوش مصنوعی: من به تازگی کسی را به مهمانی دعوت کردهام و با محبت و گشادهدستی با او صحبت میکنم. مهمان من برایم بسیار عزیز و محترم است.
به همه وقت بار شکر تو رابه نواها هزار دستانم
هوش مصنوعی: در هر زمانی، به خاطر شکرگزاری تو، هزاران نغمه و آهنگ در دستانم وجود دارد.
نازد از مدح تو همی طبعمبالد از مهر تو همی جانم
هوش مصنوعی: از تعریف و تمجید تو روحم به اوج می‌رسد و به خاطر محبت تو جانم شاداب میشود.
داند ایزد که از ایادی تومجمل آنکه گفت نتوانم
هوش مصنوعی: خداوند میداند که از سوی تو، آن کس که گفته نمیتواند، در واقع به طور مختصر در دلش چه میگذرد.
بنده گر کسی به زر بخردتو چنان دان که من تو را آنم
هوش مصنوعی: اگر کسی با پول بندهای را بخرد، بدان که من نیز نسبت به تو همان گونه هستم.
وگر این از یقین نمی گویمبه یقین دان که نامسلمانم
هوش مصنوعی: اگر نگویم این را از روی یقین، بدان که من به حقیقت ایمان ندارم و اعتقادم به خداوند درست نیست.
ور بتابم ز خدمتت گردنمار بادا زه گریبانم
هوش مصنوعی: اگر از خدمت تو دور شوم، به روزگار گردن مار دچار میشوم و تنها گرفتار دست خودم میشوم.
کرده ام قصد حضرت عالیبرساند به فضل یزدانم
هوش مصنوعی: من تصمیم گرفتهام که خواستههایم را به شما برسانم، تا از لطف خداوند بهرهمند شوم.
تا به هر محفلت دعا گویمتا به هر مجلست ثنا خوانم
هوش مصنوعی: هر جا که بروم، برای دیگران دعا میکنم و در هر جمعی که حضور دارم، از خوبیها و ویژگیهای نیکو سخن میگویم.
رازها دارم از مکارم توهمه معلوم خلق گردانم
هوش مصنوعی: من رازها و ویژگیهای نیکوی تو را در دل دارم و میتوانم همه را برای مردم فاش کنم.
هر زمان دامنی ز گوهر طبعبر عروس مدیحت افشانم
هوش مصنوعی: هر زمان که بتوانم، از زیباییهای دلنشین خودم بر سر عروس ستایش و مدح تو میریزم.
در و گوهر مرا نیاید کمکز هنر بحر و از گهر کانم
هوش مصنوعی: من هیچگاه از ارزش و زیبایی خود کم نمیشوم، چرا که از دریای هنر و از عمق گوهر وجودم بهرهمندم.
در فصاحت بزرگ ناوردمدر بلاغت فراخ میدانم
هوش مصنوعی: در سخنوری و ادبیات بسیار مهارت دارم و میتوانم در این زمینه به طور گسترده فعالیت کنم.
در ثنا آفتاب پر نورمدر هجا ابر تند بارانم
هوش مصنوعی: من در زمان حضورم مانند آفتاب درخشان و پرنور هستم و زمانی که غایب میشوم، چون ابری هستم که باران تند میبارد.
چرخ هر چند جور کرد به مندر زیادت نکرد نقصانم
هوش مصنوعی: هرچند زمان و سرنوشت بر من سختی‌ها و مشکلاتی را تحمیل کرد، اما این شرایط نتوانست چیزی از ارزش و ماهیت من کم کند.
لیکن اکنون ز بهر ساز سفرسخت بی توش و بس پریشانم
هوش مصنوعی: اما اکنون به خاطر تهیهی سفر، به شدت بیحالم و بسیار نگرانم.
اگر آن التماس من برسدنیک در خور عطیتی دانم
هوش مصنوعی: اگر دعا و خواهش من به گوشش برسد، میدانم که هدیهای شایسته و نیکو خواهد داد.
ور تهاون رسد ز خواجه عصرمن بدین روز تیره درمانم
هوش مصنوعی: اگر غفلت از سوی آقایی که مورد نظر است به این روزهای تاریک من برسد، درمانی برای من نخواهد بود.
ناتوان گشته ام ز فکرت دلکرم طبع تست درمانم
هوش مصنوعی: از شدت نگرانی و فکر درباره دل بزرگ و مهربانت، بسیار ضعیف و ناتوان شدهام و به کمک تو نیاز دارم.
بادی از عمر در تن آسانیکه من از عمر تو تن آسانم
هوش مصنوعی: در اینجا شاعر میگوید که زندگیاش مانند بادی است که به سادگی و آرامی میگذرد، و او احساس می‌کند که از عمر و زندگی دیگری بهرهمند شده و در واقع آرامش و راحتی را از آن زندگی گرفته است.