شمارهٔ ۱۹۶ - ایضا شکوه و ناله
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساسات عمیق و رنج‌های خود سخن می‌گوید. او از درد جدایی و غم شدید ناشی از خیالی عاشقانه می‌نالد و می‌گوید که شب‌ها به یاد معشوق بیدار می‌ماند و با اشک‌هایش اندوه دل را بیان می‌کند. شاعر احساس می‌کند که زندگی‌اش بدون وجود معشوق بی‌معناست و از بی‌پناهی و تنهایی رنج می‌برد. او ویژگی‌های زندگی و جوانی خود را در محاصره پیری و غم می‌بیند و از ناتوانی و بیماری خود گلایه می‌کند. در نهایت، از سرگشتگی و دیوانگی سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که همه این احساسات ناشی از عشق و دلدادگی‌اش است.
از دو دیده سرشک خون بارمچون ز گفتارهات یاد آرم
هوش مصنوعی: وقتی به یاد سخنان تو میافتم، اشکهای خونین از چشمانم جاری میشود.
باز ترسم که آگهی یابندبه ستم خویش را فرو دارم
هوش مصنوعی: ترس من این است که دیگران از کارهای نادرستم باخبر شوند، به همین دلیل تلاش میکنم آنها را پنهان کنم.
من خیال تو را کجا بینمچون همه شب ز رنج بیدارم
هوش مصنوعی: من چطور میتوانم به یاد تو فکر کنم، وقتی که هر شب به خاطر درد و رنج بیدار میمانم؟
بر دو دیده همی به اندیشههر شبی صورت تو بنگارم
هوش مصنوعی: هر شب، در فکر تو هستم و تصویر تو را در چشمهای خود ترسیم میکنم.
با مبارک خیال تو هر شبغم دل زار زار بگسارم
هوش مصنوعی: من با خیال خوش تو هر شب غم و اندوه دل را دور میکنم و از آن رهایی مییابم.
تا بریدم ز تو رفیق غممتا جدایی ز عزِّ تو خوارم
هوش مصنوعی: تا زمانی که از تو جدا شوم، غم و اندوه من نیز بیشتر میشود و تا زمانی که از تو دور باشم، خود را خوار و بیارزش میبینم.
به سر تو که زندگانی رازندگانی همی نپندارم
هوش مصنوعی: به خاطر تو، زندگی را دیگر زندگی نمیدانم.
تا خریداریم همی نکنیکاسد کاسدست بازارم
هوش مصنوعی: وقتی من خریدار هستم، بازار حال و روز خوبی ندارد و کساد است.
منکر نعمتت ندانم شدکه شنیدست هر کس اقرارم
هوش مصنوعی: نمی‌توانم نعمت تو را انکار کنم، زیرا هر کسی که این را شنیده است، به گواهی من پی برده است.
فخر جویم همی به خدمت توورچه هست از همه جهان عارم
هوش مصنوعی: من به خدمت تو افتخار میکنم، هرچند از همه جهان به من عیب میزنند.
صد رها گر زمین تهیست چه شدچو جهان پر شدست ز آثارم
هوش مصنوعی: اگر زمین خالی و تهی باشد، صدها بار بیفایده است، چرا که وقتی جهان پر شده از نشانههای من، چه ارزشی دارد؟
ور ببندم نمی‌توانم رفتمی‌رود در زمانه اشعارم
هوش مصنوعی: اگر بگویم نرود، نمی‌توانم؛ اما شعرهایم در این دنیا همچنان در حال رفتن هستند.
از غم و رنج بر دلم کوهیستتا برین خشک تند کهسارم
هوش مصنوعی: دلم پر از غم و رنجی است که همچون کوهی بزرگ بر روی این دشت خشک و تند قرار دارد.
خار اندام گشت پیرهنمموی مالیده گشت دستارم
هوش مصنوعی: به خاطر غم و اندوهی که دارم، لباس من به مانند خار شده و عذر و دلایل من به شکل موی بر سرم درآمده است.
روزی‌ای دارم اندک و همه سالدر میان بلای بسیارم
هوش مصنوعی: من روزی کمی دارم و در طول سال گرفتار مشکلات زیادی هستم.
گر نگیرم قرار معذورمکه درین تنگ سله چون مارم
هوش مصنوعی: اگر من آرامش نداشته باشم، میتوانم عذرخواهی کنم، زیرا در این فضای تنگ و محدود مانند یک مار هستم.
نالم و ناله‌ام ندارد سودای عجب تندرست بیمارم
هوش مصنوعی: من شکایت میکنم و صدایم هیچ فایدهای ندارد، عجب که من بیمار هستم اما از نظر جسمی سالم به نظر میرسم.
از ضعیفی چنان شدم که ز تندر دل من ببینی اسرارم
هوش مصنوعی: از شدت ناتوانی به حالتی رسیدهام که اگر به دل من نگاهی بیندازی، میتوانی رازهایم را ببینی.
آن به من می‌رسد ز سختی و رنجکه به جان مرگ را خریدارم
هوش مصنوعی: از سختی و زحمتهایی که میکشم، به جایی میرسم که با وجود مرگ، آنچه آرزویش را دارم برایم به دست میآید.
چیره شد بر جوانیم پیریقار شد شیر و شیر شد قارم
هوش مصنوعی: جوانیام به پیری تبدیل شده و حالا احساس میکنم که قدرت و شجاعتم به ناتوانی و ضعف تبدیل شده است.
نیست هنگام آنکه گویم منبه خطرها دلیر و عیارم
هوش مصنوعی: زمانی نیست که بگویم من در برابر خطرها شجاع و بیباک هستم.
بر بلاها چو باد برگذرمپای بر غم چو کوه بفشارم
هوش مصنوعی: من از مشکلات و سختیها همچون باد عبور میکنم و بر دردها و غمها مانند کوهی ایستادگی میکنم.
تا سرشته شدم چو گل به عَناز آب دیده میان گلزارم
هوش مصنوعی: من از عاطفه و محبت به وجود آمدهام، مانند گلی که در باغی سرسبز و شاداب رشد کرده است.
جان من نقطه‌ایست گویی راستزانکه سرگشته‌تر ز پرگارم
هوش مصنوعی: جان من همچون نقطهای است که راست و مستقیم به نظر می‌رسد، اما در واقع به اندازهای حیران و سرگشتهام که ناچار از یک پرگار هم بیشتر گیج و سردرگم هستم.
فلک از من دریغ دارد خاکزو زر و سیم امید کی دارم
هوش مصنوعی: آسمان به من چیزی نمیدهد و از خاک، طلا و نقرهای نمیسازم، پس به چه چیزی میتوانم امیدوار باشم؟
که به هر قلعه‌ای و زندانیدر دو گز بیش نیست رفتارم
هوش مصنوعی: من هیچ کجا را از خودم دور نمیکنم و همیشه در نزدیکی خودم هستم، به گونهای که حتی در هر قفلی یا زندانی، دو قدم بیشتر از خودم فاصله ندارم.
هیچ کس را هنر گناهی نیسترنجه زین گنبد نگونسارم
هوش مصنوعی: هیچ کس نمیتواند هنر و خلاقیت را گناه به حساب آورد، زیرا این دنیا و زندگی ما پر از مشکلات و چالشهاست.
زان همی عاجزم درین کوششکه نه با چون خودی به پیکارم
هوش مصنوعی: من در تلاش و کوشش خود ناتوانم، زیرا نمی‌توانم با فردی مانند خودم به مبارزه بپردازم.
دشمن خویشتن منم بی‌شکاز زمانه همی نیازارم
هوش مصنوعی: من خود دشمن خودم هستم و به یقین از زمانه هم آزار میبینم.
دی نرفتم به رسم تا امروزبه همه محنتی سزاوارم
هوش مصنوعی: دیروز به دلیل اشتباهی که کردم، تا امروز با تنبیهی مناسب مواجه هستم.
همت من همی ز دل خیزدمن به همت ز دل گرفتارم
هوش مصنوعی: عزم و ارادهام از دل برمیخیزد و من به خاطر همین اراده از دل، درگیر و گرفتار هستم.
چه کنم بنده این فضولی راواجبست ار ز غم دل افگارم
هوش مصنوعی: چه کنم، من باید به این کنجکاوی بپردازم، چون غم دل من را آزار میدهد.
شاید ار زَ اندُهان دو تا پشتموز دو دیده به رخ فرو بارم
هوش مصنوعی: شاید اگر از دو طرف تحت فشار باشم و از هر دو چشم به چهرهات بنگرم، بتوانم غمش را تحمل کنم.
محض دیوانه‌ام ندارم عقلکس نگوید همی که هشیارم
هوش مصنوعی: من به خاطر دیوانگیام عقل ندارم و هیچکس نمیگوید که من آدم هشیاری هستم.