شمارهٔ ۴۲ - مرثیت
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از احساس عمیق خود نسبت به یک شخص یا معشوق می‌گوید و ابراز می‌کند که آنچنان بر فقدان او گریه می‌کند که هیچ کس دیگری نمی‌تواند این درد را احساس کند. او همچنین به این نکته اشاره دارد که شاید این فرد با زمانه خود سازگاری نداشته است و به همین دلیل هیچ هنرمندی نمی‌تواند با زمانه خود به خوبی ارتباط برقرار کند.
چنان بگریم بر تو که هیچ کس نگریستکه هیچ وقت به فضل تو هیچ کس ناید
هوش مصنوعی: من آنقدر بر تو گریه میکنم که هیچکس دیگر نتواند بر تو بگرید، چون هیچکس به اندازهی تو بخشنده و مهربان نیست.
تو با زمانه گر بس نیامدی شایدکه هیچ مرد هنر با زمانه بس ناید
هوش مصنوعی: اگر تو با شرایط و اوضاع روزگار خودت را سازگار نکردی، ممکن است هیچ هنرمندی نتواند با این زمانه کنار بیاید.