شمارهٔ ۶۷ - اندرز
هوش مصنوعی: در این شعر به فردی هشدار داده می‌شود که در مشکلات زندگی نباید به دنبال فراز و علو برود و از ناز و فریفتگی دوری کند. شاعر اشاره می‌کند که او از وضعیت کنونی خود آگاه نیست و در غفلت به سر می‌برد. او همچنین به ضعف‌ها و ناتوانی‌های فرد اشاره کرده و به او یادآوری می‌کند که نباید در صحنه زندگی دامن‌گیر و تنگ شود. در نهایت، شاعر او را تشویق می‌کند که به تدریج به خود بیاید و از حالتی که در آن به سر می‌برد، بیدار شود، زیرا دیگران بر او می‌خندند و باید از این وضعیت خارج شود.
در نشیب آمدی مجوی فرازوقت ناز تو نیست تیز متاز
هوش مصنوعی: وقتی در شرایط دشواری قرار داری، از تلاش برای رسیدن به موفقیتهای بزرگ پرهیز کن. اکنون زمان مناسبی برای راحتی و آرامش تو نیست، بنابراین سریعتر و با عجله رفتار نکن.
نه ای آگه ز حال و معذوریخفته غفلتی و بسته آز
هوش مصنوعی: ای کسی که از وضعیت و مشکلات دیگران بیخبری، در خواب غفلت به سر میبری و از فرصتها بهرهبرداری نمیکنی.
پی گسسته چرا دهی ناوردپر شکسته چرا کنی پرواز
هوش مصنوعی: چرا فریاد میزنی در حالی که قدمهایت از هم جدا شده؟ چرا پرندهای که بالهایش شکسته است را به پرواز در میآوری؟
سست شد قوت تو سخت مجهکند شد باره تو تیز متاز
هوش مصنوعی: اگر قوت تو تضعیف شود، بار سنگین مشکلاتت نیز کمزور خواهد شد. بنابراین با احتیاط و آرامش پیش برو و شتاب نکن.
صحن تو تنگ شد مکش دامنسقف تو پست گشت سر مفراز
هوش مصنوعی: جای تو در این دنیا کوچک شده و تو نباید دامنت را جمع کنی، زیرا ارتفاعت کم نشده است.
از دو دل باز تقویت مطلببه یک انداز تیر جنگ مساز
هوش مصنوعی: اگر از دو دل و ناپایداری خود دور شوی و به یک روش عمل کنی، نتیجه بهتری خواهی گرفت و در برابر مشکلات جنگ و درگیری به وجود نخواهی آورد.
پاره پاره به راستی باز آیاندک اندک به حال خود پرداز
هوش مصنوعی: به آرامی و به تدریج به حالت قبلیات برگرد و به خودت برس.
زار بگری که بر تو می خندندچرخ مزاح و عالم طناز
هوش مصنوعی: بگری و بگو که همه بر تو می‌خندند، زیرا دنیا و جامعه به تو طعنه میزنند و دشمنی میکنند.