شمارهٔ ۱۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از وداع با محبوبش سخن می‌گوید. او با حالی غمگین و گریان از محبوبش خداحافظی می‌کند و به عمق احساساتش اشاره دارد. زخم‌های دلش ناشی از جدایی و حسرت او را رنجور کرده است. شاعر به تأثیر این غم بر چهره محبوب اشاره می‌کند و می‌گوید که نفس سردش به محبوبش تأثیر گذاشته، درست مانند انعکاس دما در آینه. این شعر حسرت و اندوه ناشی از جدایی را به زیبایی بیان می‌کند.
بدرود همی کرد مرا آن صنم منگریان و درآورده مرادست به گردن
هوش مصنوعی: دختر زیبایی که با من وداع می‌کند، در حالی که من اشک میریزم و در دل آرزویی دارم که آن را به گردن خود آویزان کردهام.
از زخم دو کف همچو دلش کردم سینهور آب دو دیده چو برش کردم دامن
هوش مصنوعی: از درد و رنجی که به دلش رسید، جراحتی همچون جای زخم بر سینهاش باقی گذاشتم و وقتی اشکهایم را بر او ریختم، دامنش را به خاطر این احساس پر کردم.
رنجور شد از بهر من و روی دژم کردکز حسرت آن روی دم سرد زدم من
هوش مصنوعی: او به خاطر من بیمار و نزار شده و چهرهای غمگین به خود گرفته است. من هم به دلیل حسرت آن چهره زیبا، آهی سوزناک کشیدم.
در رویش اثر کرده دم سرد من امروزچونان که دم گرم در آیینه روشن
هوش مصنوعی: امروز نفس سرد من بر روی او اثر گذاشته، مانند اینکه نفس گرم در آینه تصویری روشن ایجاد کرده است.