شمارهٔ ۲۲
هوش مصنوعی: این شعر در مدح و ستایش شخصی است که زیبایی و شیرینی زبان او را وصف می‌کند. شاعر او را به ماه تشبیه کرده و می‌گوید که مانند آسمان درخشان و باارزش است. او را سالار نیکان می‌داند و به لطافت و سیاست او اشاره می‌کند. نهایتاً به موضوع طره و زیبایی او می‌پردازد و از او می‌خواهد که زیبایی‌اش را بیشتر نشان بدهد.
ای آنکه به رخساره ارغوانینوشین لبی و شیرین زبانی
هوش مصنوعی: ای کسی که چهرهات مانند گل ارغوان است و لبانت شیرین و صحبتهایت دلنشین است.
بازار تو خود همچو آسمانستزیرا که تو چون ماه آسمانی
هوش مصنوعی: بازار تو مانند آسمان است، زیرا تو به زیبایی مانند ماه در آسمان میدرخشی.
فرمان نکویان همه تو را شدزیرا که تو سالار نیکوانی
هوش مصنوعی: فرمان خوبان درباره تو صادر شده است، چرا که تو رهبر نیکان هستی.
این را به لطافت همی فروشیآن را به سیاست همی دوانی
هوش مصنوعی: تو چیزی را با ظرافت و نرمی به دیگران میفروشی، در حالی که همان چیز را با تدبیر و مدیریت به جلو میبری.
گر طره ز بهر بهانه داریبر تخته سیمین چرا نشانی
هوش مصنوعی: اگر برای بهانهای موی خود را در نظر داری، پس چرا بر روی تخته نقرهای اثری نمیگذاری؟