شمارهٔ ۲۱
هوش مصنوعی: این شعر توصیف زیبایی‌ها و شادی‌های یک صبح دل‌انگیز است. شاعر از تابش ماه و بوی خوش مشک صحبت می‌کند و فضایی شاداب و نشاط‌آور را به تصویر می‌کشد. نعره‌ای از دل شادی بلند می‌شود و باده‌ای برمی‌دارند. جام بلورین در دستان پادشاه حاضر است و زیبایی او مانند سرو به چشم می‌آید. شادی روی او آرزوی پادشاه جهان است و مسعود، شهریار عادل، مسئولیت دولت و دین را با جدیت می‌پذیرد.
تابنده ماه باز برآراستیبوینده مشک باز بپیراستی
هوش مصنوعی: ماه نورافشانی دوباره کرده و بویی همچون مشک در فضا پراکنده است.
برخواست نعره از دل لهو و نشاطتا باده برگرفتی و برخاستی
هوش مصنوعی: از دل شادی و سرور، صدایی بلند شد، زمانی که جام باده را برداشتید و از جا برخاستید.
جام بلور بر کف شاهانه دورهمچون بلور تابان آراستی
هوش مصنوعی: جام بلورین را در دست شاهانه گرفتهای که مانند بلور درخشان و زینتی تزئین شده است.
آراسته چو سرو فراز آمدیباغ بساط شاه بیاراستی
هوش مصنوعی: تو همچون سرو بلند و زیبا به باغ وارد شدی و زیبایی و شکوه آن را به میدان شاه افزون کردی.
شادی روی تو که همی بامدادشادی طبع شاه جهان خواستی
هوش مصنوعی: شادی چهرهٔ تو، که هر صبحگاه خواستهٔ دل شاه جهان است.
مسعود شهریاری کز عدل اوپذرفت کار دولت و دین راستی
هوش مصنوعی: مسعود شهریاری به خاطر عدالت او، مسئولیتهای دولت و دیانت را به درستی پذیرفت.