شمارهٔ ۲۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف زیبایی و جلوه‌گری دختری می‌پردازد که با چهره‌ای زیبا و موهای خوش‌رنگ خود، فضایی دلنشین را در جمع به وجود می‌آورد. او به آرامی همچون کبک از قید و بند رهایی یافته و با زیبایی‌اش مجالس را زینت بخشیده است. در نهایت، این زیبایی و حضور او همچون درخت سروی است که در دل خواسته‌های خود می‌ایستد و بر فضایی شاداب و خوشبو افزوده می‌شود. همچنین اشاره‌ای به شاه مسعود و راستی او در حکومت می‌شود.
چو مه روی نیکو برآراستیسیه زلف مشکین بپیراستی
هوش مصنوعی: وقتی که تو با زیبایی، چهرهات را زینت بخشیدی، موهای سیاه و خوشفرم خود را نیز آراستهای.
خرامان چو کبک دری از وثاقبرون آمدی بر زده آستی
هوش مصنوعی: تو آرام و باوقار مانند کبکی آزاد از قید و بندها بیرون آمدهای و بر فراز آسمان پرواز میکنی.
چو آراسته روی نیکوی خویشهمه مجلس شه بیاراستی
هوش مصنوعی: وقتی که چهرهی زیبا و نیکوی خود را تزئین کنی، تمام مجلس را به زیبایی خود زینت میبخشی.
رسیدی به کام دل خویشتنکه چون سرو از جای برخاستی
هوش مصنوعی: به هدف و آرزوی دل خود دست یافتی و مانند درخت سرو که بلند و استوار می‌ایستد، از جای خود بلند شدی و به خواستههایت دست پیدا کردی.
بیاراستی چون چمن بزم رااگر خدمت شاه را خواستی
هوش مصنوعی: اگر میخواهی در پیشگاه شاه جایی داشته باشی، باید مجلس را به زیبایی و نشاط چمن آراسته کنی.
جهاندار مسعود کز رای اوپدیدار شد ملک را راستی
هوش مصنوعی: جهاندار مسعود باعث شد که با تدبیر او، حقیقت ملک نمایان شود.