شمارهٔ ۴
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به جستجوی معانی عمیق و روحانی می‌پردازد. او بیان می‌کند که اگر حتی به طلا تبدیل شویم یا به مشک تبدیل شویم، هنوز هم کسی ما را درک نمی‌کند. حتی اگر به لایه‌های عمیق احساسات و معانی پرداخته شود، باز هم کسی نمی‌شنود و نمی‌فهمد آنچه را که ما می‌گوییم. این موضوع به تنهایی و عدم فهم دیگران از احساسات و تجربیات درونی اشاره دارد.
گر زر گردیم می نجویی ما راور مشک شویم می نبویی ما را
هوش مصنوعی: اگر طلا شویم، ما را از دور نمیبینی و اگر به گوهری کمیاب تبدیل شویم، باز هم حضور ما را حس نمیکنی.
هر چند به لای می بشویی ما راکس مشنودا آنچه تو گویی ما را
هوش مصنوعی: هرچند که در دل جمع، ما را دوست داری، اما هیچ کس کلام تو را درباره ما نمی‌شنود.