شمارهٔ ۳۷
هوش مصنوعی: شعر به تصویر کشیدن یک مار دو سر با چهار چشم است که ظاهری زیبا دارد اما در واقع خصلتهای ناپسند و خطرناکی دارد. شاعر از درد و رنجی که این مار سبب میشود شکایت میکند و احساس میکند که این وضعیت زیبا و زشت توأمان، هدیهای تلخ از جهان است.
مار دو سر چهار چشم است ای دوستکز پای من و گوشت همی خاید و پوست
هوش مصنوعی: دوست عزیز، در اینجا به موجودی اشاره شده که دو سر و چهار چشم دارد. این موجود از پا و گوشت من تغذیه میکند و پوست مرا نیز میخورد. این تصویر نشاندهندهی نوعی خطر یا تهدید است که از جایی ناشناخته ناشی میشود.
زین چرخ که خوش زشت و رویش نیکوستنالم که چنین مرا همی هدیه اوست
هوش مصنوعی: از این دنیا که ظاهری زیبا و باطنش ناپسند است، شکایت میکنم، زیرا این وضعیت، تقدیر و بخشش اوست که به من رسیده است.