شمارهٔ ۳۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و غمگینی اشک اشاره میکند که زمین را مرطوب کرده است. این اشک مانند دریا و غواصانی است که در عمق دریا غوطهورند و به صورت مداوم در حال ریختن است، انگار که ذرات ریز آن از رشتهای جدا شدهاند.
اشکم که زمین از نم او آغشتستدریست غواص فراوان گشتست
هوش مصنوعی: چشمانم پر از اشک است و زمین از رطوبت آنها خیس شده است، مانند دریا که پر از غواصان شده است.
پیوسته چنانکه گویی اندر شستستریزان گویی ز رشته بیرون گشتست
هوش مصنوعی: همواره به گونهای است که گویی در حال آبشاری هستی و مانند رشتهای است که از هم باز شده است.