شمارهٔ ۴۴
هوش مصنوعی: این عبارات بیانگر حالتی از غم و اندوه عمیق هستند. شاعر به توصیف شدت احساسات خود می‌پردازد و می‌گوید که چشمانش مانند ابر باران می‌بارند و اشکش به مانند ژاله است. غم او به مانند سال‌ها درد و رنج در یک روز جمع شده است. همچنین اشاره می‌کند که در وجود او به جای خوشی، فقط ناله و اندوه جایگزین شده است. در کل، این شعر حاکی از شدت حسرت و عذاب درونی شاعر است.
چشم ابرست و اشک ازو ژاله شدستیک روزه غم انده صد ساله شدست
هوش مصنوعی: چشم مانند ابر است و اشکهایش مانند باران میریزد. در یک روز، غم و اندوهی که سال‌ها در دل داشت، به وجود آمده است.
در نای مرا دوزخ به خون لاله شدستچون نای همه نفس مرا ناله شدست
هوش مصنوعی: در حالتی هستم که به شدت درونم آتش میسوزد و مانند لالههای خونین است. همین طور که نای مرا پر کرده، هر نفس که میزنم به صورت نالههایی درآمده است.