شمارهٔ ۴۷
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به معشوق خود اشاره می‌کند و می‌گوید که تمام توجه و احساسات او معطوف به معشوق است. او ابراز می‌کند که عشق و حضور معشوق برایش به اندازه‌ای ارزشمند است که دیگر هیچ چیزی جز او برایش اهمیت ندارد. همچنین، رنج فراق از معشوق را به عنوان یک درد بزرگ در زندگی‌اش می‌بیند.
ای آنکه مرا قبله وثاق تو بسستمحراب من ابروی به طاق تو بسست
هوش مصنوعی: ای کسی که من به خاطر تو به سوی تو نگاهم را میدوزم، آنچنان که محراب من به ابروی تو تکیه کرده است.
سرمایه عمرم اتفاق تو بسستدر حبس مرا رنج فراق تو بسست
هوش مصنوعی: زندگیام تنها به خاطر توست و فاصلهام از تو برایم عذابآور است.