شمارهٔ ۵۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر بیان میکند که اگر نور آسمان و ماهیت او (طبع او) با حقیقت و عظمت معشوق او همراستا شود، نمیتواند از خود سخنی در ستایش او بگوید. هر بیتی که بخواهد در مدح او بسازد، شایسته عظمت او نیست و در واقع، فراتر از توانایی شاعر است.
گر نور فلک چو طبع ما گردد راستدر مدح تو از طبع سخن نتوان خواست
هوش مصنوعی: اگر نور آسمان همچون طبع و ذات ما راست و درست شود، در ستایش تو نمیتوان از طبع و خالق سخن گفت.
هر بیت که در مدح تو خواهم آراستدر خورد تو نیست بلکه در طاقت ماست
هوش مصنوعی: هر شعری که در ستایش تو مینویسم، به خاطر صلاحیت تو نیست، بلکه به خاطر قدرت و توانایی ماست.