شمارهٔ ۵۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و رنج خود صحبت می‌کند و به حال زار و سختی‌هایی که بر او نازل شده اشاره دارد. او می‌گوید اگر این دردها و مصائب را با خون خود بشوید، این کار برایش جایز است و در نهایت از کسانی که به او ظلم کرده‌اند می‌خواهد که بگذارند در چشمانش گور آن‌ها را ببینند تا ناپاکی و بدی‌ها را فراموش کند.
شد صالح و از همه قیامت برخاستبارید ز چرخ بر سرم هر چه بلاست
هوش مصنوعی: به سرانجام نیک رسید و از همه مشکلات و سختیها رهایی پیدا کرد، اما آسمان بر سرم باران بلاها را آغاز کرد.
گر شوییدش به خون این دیده رواستدر دیده من کنید گورش که سزاست
هوش مصنوعی: اگر این چشم را به خون بشویید، جایز است. در چشم من، برای او گور بکنید، چون سزاوار است.