شمارهٔ ۵۷
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر به نوعی از درک و شناخت نعمت‌های الهی می‌پردازد. او می‌گوید که خدمت به نعمت‌های خداوند ممکن نیست و هیچ چیزی که نزد او از نعمت‌ها باشد، جز دیدن روی پروردگارش برایش ارزش ندارد. به عبارت دیگر، تنها چیزی که ارزشمند است، نزدیکی به خدا و مشاهده عشق و نعمت‌های اوست.
اندر خور نعمت توام خدمت نیستو آن کیست کش از نعمت تو قسمت نیست
هوش مصنوعی: درخور نعمت تو، کار و خدمتی ندارم و چه کسی میتواند آن را دریافت کند که از نعمت تو بینصیب است.
آن چیست که نزدیک من از نعمت نیستجز دیدن روی تو مرا نهمت نیست
هوش مصنوعی: در زندگی من، هیچ نعمتی وجود ندارد که به اندازه دیدن چهره تو برایم ارزش داشته باشد.