شمارهٔ ۶۳
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس عمیق درد و اندوه شاعر است. او از وضعیت سخت و رنج‌آور خود صحبت می‌کند و به تصویر دوزخ سردی اشاره می‌کند که احساس ناامیدی و غم را به او القا می‌کند. او همچنین از دوستانش یاد می‌کند که به نظر می‌رسد در مصیبت او مشارکت ندارند و به این ترتیب، احساس تنهایی و بی‌کسی بیشتری می‌کند. از جمله‌های شعر مشخص است که شاعر در جهانی پر از درد و غم به سر می‌برد و دیگران از درد او بی‌خبرند.
از حصن بلند دوزخ سرد مراستبا خون دو دیده چهره زرد مراست
هوش مصنوعی: از دژی بلند به درون دوزخ خنکایی به من میرساند و چهرهام به خاطر گریههای فراوان به زردی رفته است.
صد یار عزیز ناجوانمرد مراستکس را چه غمست کاین همه درد مراست
هوش مصنوعی: صد دوست عزیز دارم که هیچکدام با من جوانمردی نکردهاند. هیچکس هم به این درد و زخمهای من توجهی ندارد.