شمارهٔ ۱۰۰
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر از احساس عمیق عشق و دلبستگی به معشوق سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که قلبش به خاطر عشق به معشوق، دچار عشق و شیدایی شده است. معشوق را به گلی تشبیه کرده که پر بار است، در حالی که او تنها خار را از آن برداشت کرده است. این تضاد نشان‌دهنده‌اندوه و حسرت شاعر به خاطر عدم دسترسی کامل به زیبایی‌های معشوق است.
تا دل به هوای تو گرفتار آمدجان در تن من تو را خریدار آمد
هوش مصنوعی: وقتی دل در آرزوی تو اسیر میشود، جانم در وجودم به طلب تو میآید.
ای آنکه رخت چون گل پربار آمداز گلبن تو نصیب من خار آمد
هوش مصنوعی: ای کسی که زیبایی و دلرباییات مانند گل است، من از باغ تو چیزی جز خار نصیبم نشده است.