شمارهٔ ۱۰۸
هوش مصنوعی: شعر دربارهٔ احساس شاعری است که با وجود عشقش زندگی‌اش گرم و شاداب است. اما به محض اینکه دور می‌شود، رنگ و بوی زندگی‌اش تغییر می‌کند و به روزهایی سرد و تلخ تبدیل می‌شود. عشق او مانند آتش است که زندگی‌اش را روشن و گرم می‌کند، اما در غیاب او، زندگی‌اش مثل دود بی‌رنگ و سرد می‌شود.
با من در مهر گرم چون آتش بودبی من روزش چو دود می بود کبود
هوش مصنوعی: وقتی که من با تو هستم، محبت ما مانند آتش گرم و پرحرارت است، اما زمانی که من نباشم، روز تو مانند دودی بی‌رنگ و غمانگیز خواهد بود.
چون آتش رود سرد شد بر من زودشد عیش من از تیزی او تلخ چو دود
هوش مصنوعی: زمانی که آتش، سرد شود، برای من سریعاً باید بدانم که شادیام از شدت درد و تیزی آن، تلخ و ناراحتکننده خواهد بود.