شمارهٔ ۱۱۴
هوش مصنوعی: در این بیت شاعر از غم و اندوه خود در غیاب محبوبش سخن می‌گوید. او شب را با غزل بنفشه‌ای که نیمه‌نمود نشد، توصیف می‌کند. دلش به خاطر دوری محبوب مانند نرگس می‌نالد و اشک‌هایش چون لاله‌ای مجروح و خون‌آلود است. به طور کلی، این اشعار نشان‌دهنده‌ی عمیق‌ترین احساسات عشق و درد جدایی است.
دوشم چو شب از بنفشه رویی ننموددر هجر توام دیده چو نرگس نغنود
هوش مصنوعی: دیشب مانند شب، چهرهام از غم فراق تو پنهان ماند و چشمانم مانند گل نرگس در سوگ تو میگریستند.
از دیده و دست جیب پیراهن بودچون لاله همی دریده و خون آلود
هوش مصنوعی: چشم و دستانم مانند جیب پیراهنم زخم و خراب شدهاند، درست مانند لاله‌ای که دچار آسیب و خونریزی شده است.