شمارهٔ ۱۴۷
هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار از درد و اندوه ناشی از عشق و جدایی صحبت می‌کند. او بیان می‌کند که به خاطر عشق، جانش دچار اندوه است و از فراق معشوقش خوابش را از دست داده است. همچنین احساس می‌کند که دلش تحت تاثیر آتش جدایی نمی‌تواند تاب بیاورد و غم‌هایش به اندازه‌ای عمیق است که همچون آبی جاری، وجودش را پر کرده است.
در عشق تو جانم انده ناب خوردوز دیده من فراق تو خواب خورد
هوش مصنوعی: در عشق تو، جانم آکنده از غم شده و از چشمانم، غم دوری تو، خواب را ربوده است.
چون ز آتش هجر تو دلم تاب خوردغمهات چنان خورد که یک آب خورد
هوش مصنوعی: وقتی که دل من به خاطر جدایی تو دچار درد و عذاب شد، غمهای تو آنقدر به من فشار آورد که گویی حتی یک قطره آب هم نمیتوانستم تحمل کنم.