شمارهٔ ۱۹۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و جذابیت معشوق خود صحبت می‌کند. او احساس می‌کند که معشوقش مانند دودی است که از آتش می‌جهد و خود او نیز مانند آتش در عشق او می‌سوزد. زیبایی و شخصیت پیچیده معشوق باعث می‌شود که شاعر حس کند که او در جهانی پر از خوشی و ناخوشی زندگی می‌کند. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که زیبایی معشوقش نمی‌تواند به عنوان یک واقعیت ثابت باقی بماند و این احساسات گیرا و درگیرکننده‌اند.
تا از من می جهی چو دود از آتشچون دود بر آتشم من ای دلبر کش
هوش مصنوعی: زمانی که تو از من دور میشوی، مانند دودی که از آتش بلند می‌شود، من هم مانند آن دود، در آتش عشق تو میسوزم. ای محبوب، دلم را بکش!
با آن رخ دلفروز و زلف سرکشخوش نیستی ای چو جهان ناخوش و خوش
هوش مصنوعی: با وجود چهره زیبا و موهای آزاد و بینظم تو، حالا که تو ناراحت هستی، من هم خوشحال نیستم، حتی اگر دنیا زیبا باشد.