شمارهٔ ۲۲۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از طبع خود به عنوان آتش یاد میکند و از آن خوشنود است زیرا در فکرش هم نشانههایی از آتش و دود را میبیند. او به این موضوع اشاره دارد که زمانه به او سودی نمیرساند و امیدوار است که به زودی به آرزوی دلش برسد.
ای طبع چو آتش از تو بس خوشنودمکاندر فکرت همی نمایی دودم
هوش مصنوعی: ای طبیعت، من از تو بسیار راضیام، زیرا در افکارم شعلهور هستی و مانند دودی از تو نمایان میشوم.
چون نیست زمانه تمامت سودمارجو که به کام دل رسانی زودم
هوش مصنوعی: از آنجا که زمان به پایان نمیرسد، امیدوارم هر چه زودتر به خواستههایم برسی و به آرزوهایم تحقق ببخشی.