شمارهٔ ۲۲۵
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و وابستگی عمیق به معشوق است. شاعر بیان می‌کند که جان و دلش را به وصال معشوق داده و عهدی محکم با او بسته است. هجرت و جدایی در این عشق نیز به نوعی پذیرفته شده و نشان می‌دهد که اگر فاصله‌ای پیش آید، این عشق و رابطه همچنان قوی و پایدار باقی می‌ماند. شاعر به نوعی از تحولاتی در عالم نیز صحبت می‌کند که بر اثر عشق و هجرت به وجود می‌آید.
جان و دل و دین به وصلت ای مهر صنمعهدی بسته ست و اینت عهدی محکم
هوش مصنوعی: جان و دل و ایمانم را برای وصالت، ای ماهروی محبوب، به پیوندی مستحکم سپردهام. این پیوندی است محکم و استوار.
هجرت چو به صافی کشد اندر عالمدانی چه زنند این دو سه هم مشت به هم
هوش مصنوعی: زمانی که هجرت به دل آرامی برسد، در آنجا متوجه خواهی شد که این دو یا چند دست به هم ضربه میزنند.