شمارهٔ ۲۶۰
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات بیان میکند که نه به دیگران اعتماد دارد و نه از غم و درد خود فرار کرده است. او با حالتی ناخوش و نارضایتی از زندگی خود به سر میبرد و احساس میکند که زنجیری از آهن او را در بند کرده است.
نه از همه خلق حق گزاری دارمنه نیز به حبس غمگساری دارم
هوش مصنوعی: نه از همه مردم توقعی دارم و نه در غم و اندوه خودم را تنها میبینم.
از آهن بر دو پای ماری دارمناخوش عمری و روزگاری دارم
هوش مصنوعی: من از زحمت و سختیهای زندگی خسته و ناراحت هستم و این حال ناخوشایند به من احساس تلخی و اندوه میدهد که بر دوام زندگیام سایه افکنده است.