شمارهٔ ۲۶۲
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از احساس شدید درد و عذاب سخن می‌گوید. او از شعله‌های آتش دل و اشک‌های ریخته شده‌اش صحبت می‌کند و می‌گوید که تحت تاثیر این عواطف در آرامش نیست. همچنین، او نگران است که خوابش شاید به نشانه مرگ باشد. به طور کلی، این اشعار نمایانگر عواطف عمیق و تالمات روحی شاعر است.
از آتش دل همیشه اندر تابموز اشک دو دیده غرقه اندر آبم
هوش مصنوعی: من همیشه از آتش دل خود در عذابم و با اشک‌های چشمانم در دریا غرق شدهام.
در آتش و آب خواب شب کی یابمترسم چو چراغ مرگ باشد خوابم
هوش مصنوعی: در آتش و آب قرار دارم و نمیدانم چطور باید خواب شب را پیدا کنم. میترسم خوابم مانند چراغی باشد که در آستانه مرگ است.