شمارهٔ ۲۶۷
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از بیخوابی و غم و اندوه خود سخن میگوید. او میگوید که خواب به او نمیآید و در اثر غم به شدت مضطرب و پریشان است. گاهی خود را در آتش و گاه در آب میبیند و احساس میکند مانند سنگی است که هر درد و رنجی را تحمل میکند.
شب ز انده تو همی نیاید خوابمبر جامه ز غم چو گوی در طبطابم
هوش مصنوعی: در شب به خاطر اندوهی که دارم خوابم نمیبرد و غم همچون گوی در سنج و چهارچوب زندگیام در حال دور زدن است.
من گاه در آتش و گه اندر آبمسنگم که به من هر چه رسد در یابم
هوش مصنوعی: گاهی در آتش و گاهی در آب هستم، من همچون سنگی هستم که هر چه بر من بیفتد، آن را میپذیرم.