شمارهٔ ۲۶۶
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از احساسات عاشقانهاش صحبت میکند. او در خواب به یاد عشقش آتش میافتد و مانند خاکستری که از آتش برمیخیزد، هر روز از درد عشقش رنج میبرد. زمانی که عشق او شعلهور میشود، او نیز مانند شمع به خاطر این درد، اشک میریزد.
در خواب گه از دل به شب آتش بیزمچون خاکستر هر روز ز آتش خیزم
هوش مصنوعی: در خواب شب، از دل خود شعلهای روشن میکنم، زیرا هر روز مثل خاکستر از آن آتش برخاستهام.
هر گه که کند عشق تو آتش تیزمچون شمع ز درد بر سر آتش ریزم
هوش مصنوعی: هر زمان که عشق تو شعلهور میشود، من مانند شمعی که از درد میسوزد، اشکهایم را بر آتش میریزم.