شمارهٔ ۲۶۵
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات نشانه‌های عشق و وابستگی خود را به محبوبش بیان می‌کند. او از خستگی خود در برابر زیبایی‌های محبوب و عشق عمیقش سخن می‌گوید. شاعر خود را در بند محبت محبوب می‌بیند و احساس می‌کند که جانش به آواز و زیبایی او گره خورده است. در واقع، او به حالت تسلیم و فراق از محبوب اشاره می‌کند و از درد و رنجی که ناشی از این عشق است، سخن می‌گوید.
دلخسته چشم ناوک انداز توامجان بسته چنگ بلبل آواز توام
هوش مصنوعی: دل من از دیدن تو خسته و دلشکسته است و مانند بلبل که به عشق تو آواز میخواند، جانم نیز به وجود تو وابسته است.
مولا و غلام کشی و ناز تواممن رنجه ز موی بند غماز توام
هوش مصنوعی: من مثل کسی هستم که در خدمت مولایی عظیم قرار دارم و در عین حال، احساس نزدیکی و وابستگی به زیبایی و ظرافت تو دارم. این وابستگی برایم آزاردهنده شده، زیرا زیبایی تو همواره در ذهن من نقش بسته است.